چرك نويس

آیا در این دیار کسی هست که هنوز

 از آشنا شدن با چهره ی فنا شده ی خویش

 وحشت نداشته باشد ؟.....

فکرش رو که می کنم می بینم سکوتم دیگه شورش رو درآورده... اما خوب چیزی هم برای گفتن ندارم .به خلائی رسیدم که هیچ چیز جز بی صدایی و بی رنگی نداره .... فکر نمی کنم قبلاها من تا به این درجه ساکت بوده باشم ... می گن آدم هرچی سنش بالاتر بره بیشتر توی خودش فرو میره . خوب شاید من هم پیرشدم دیگه ... 

« گفتم کاش بالها مرا مثل کبوتر می بود تا پرواز کرده راحتی می یافتم . هرآینه به جایی دور می رفتم و در صحرا مأوی می گزیدم . می شتافتم به سوی پناهگاهی از باد تند و طوفان شدید... زیرا که در زمین مشقت وشرارت دیده ام . دنیا به بطالت آبستن شده و ظلم را زائیده است.

از تلخی روح خود سخن می رانم ... از تلخی روح خود سخن می رانم . هنگامی که خاموش بوده ام جانم پوسیده می شد از نعره ای که تمامی روز می زدم . به یاد آور که زندگی من باد است . مانند مرغ صقای صحرا و بوم خرابه ها گردیده ام و چون گنجشک بر پشت بام منفرد نشسته ام . مثل آب ریخته شده ام و مثل آنانی که از قدیم بوده اند و بر مژگانم سایه موت است... مرا ترک کن زیرا روزهایم نفسی است ... مرا ترک کن پیش از آنکه به جایی روم که از آن برگشتن نیست ... به سرزمین تاریکی غلیظ !

خوشا به حال دروگرانی که اکنون کشت را جمع می کنند و دست های ایشان سمبله ها را می چینند! بیایید به آواز کسی که در بیابان بیراه می خواند گوش دهیم . به آواز کسی که آه می کشد و دست های خود را دراز کرده می گوید : وای برمن ...! زیرا که جان من به سبب جراحاتم درمن بیهوش شده است .

وای برما ! زیرا که روز رو به زوال نهاده است و سایه های عصر دراز می شوند وهستی ما چون قفسی که پرازپرندگان باشد از ناله های اسارت لبریز است و در میان ما کسی نیست که بداند تا به کی خواهد بود . موسم بهار گذشت و تابستان تمام شد و ما نجات نیافتیم ! مانند فاخته برای انصاف می نالیم و نیست ...انتظار نورمی کشیم و اینک ظلمت است .» 1

1- فروغ عزیز در: خانه سیاه است .

روزها در گذار خود کوتاه می شوند

باران ها آغاز به باریدن می کنند...

در هایم همه باز در انتظار تو

         چرا چنین دیر کرده ای؟

در سفره ام فلفل سبز و نان و نمک

شرابی را که در سبو برایت کنار گذاشته ام

تا نیمه لا جرعه سر می کشم

و به انتظارت می نشینم

        چرا چنین دیر کرده ای ؟

اما اینک میوه هایی چون عسل

رسیده و شاداب

از بهنگام چیده نشدن بر خاک خواهند افتاد....

    اگر بیش از این دیر کنی  .