آیا شما که صورتتان را در سایه نقاب غم انگیز زندگی مخفی نموده اید ، گاهی به این حقیقت یاس آور اندیشه می کنید که زنده های امروزی چیزی به جز تفاله ی یک زنده نیستند ؟گویی که کودکی در اولین تبسم خود پیر گشته است .وقلب این کتیبه ی مخدوش که در خطوط اصلی آن دست برده اند ، به اعتبار سنگی خود دیگر احساس اعتماد نخواهد کرد .شاید که اعتیاد به بودن و مصرف مدام مسکن ها ، امیال پاک و ساده انسانی را به ورطه ی زوال کشانده است . شاید که روح را ، به انزوای یک جزیره ی نامسکون تبعید کرده اند . شاید که من صدای زنجره را خواب دیده ام .
